8 Nisan 2009 Çarşamba

ne kadar saçma herşey ne kadar yalan

22 Ocak 2009 Perşembe

aşka ve terke dair

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz.
Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında...
En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur.
Gözyaşlarınızda, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak...
Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz;
"Ölmek var, dönmek yok"tur.

* * *

Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını...
Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya... Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz:
"Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..."
Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız.
Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. "Eskiden böyle miydi ya.." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından...
Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz.
O, sevgisizliğinize yorar bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür.
"Ya sev böyle ya da terket" diye gürler...

* * *

Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze...
Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder.
Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden...
"İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz.
İhanetten kırılmşıtır kaleminiz; severek, terk edersiniz...

* * *

"Madem öyle..."nin çağı başlar ondan sonra...
Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "günah sizden gitmiştir".
Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz.
Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece...
Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini...
Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye...
Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla...
"Bana ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre...
Ama sonra... ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden...
Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi...
Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye...
Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden...
Dönemezsiniz.
Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız.

* * *

Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz...
Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu...
Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz.
Sürünür gidersiniz.

Can Dündar

6 Ocak 2009 Salı

27 Aralık 2008 Cumartesi

çalıştım çabaladım hep başka insanların senin hakkında söyledikleri doğrultusunda bişeyler yapmaya.ama yanlış oldu işte.başaramadım.
sen bana konuşsaydın biz olsaydık sen ve ben olmaktansa belki hallederdik.
artık ikimiz içinde çok geç.

24 Aralık 2008 Çarşamba

ben bu dünyanın gayr-ı meşru, istenmeyen ama kürtaj için geç kalınmış çocuğuyum.

23 Aralık 2008 Salı

peyykkkk

kapiyi çekin gidin
beni birakin gidin
kilidi vurun ardima
yanlizlik kalsin kapida
kazansan ne kaybetsen ne
gururunun savasinin
yanlizliktir ganimeti
sakla onu bos odanda
ne kendine ne ona
sehirler o olur sen kacarsin
kalbim ölü bulundu dün sabah
ben bu askin izdirabini

17 Aralık 2008 Çarşamba

kalbim


en çok üzüldüğüm mü demeliyim sinirlendiğim mi bilemiyorum ama çevremde bunca insan bana dost gibi davranıyodu da arkamdan iş çeviriyodu ben farkedemiyodum veya hafiften seziyodum da çok güvenilir olmadıklarını ama yine de ses etmiyodum,buna kızıyorum kendime kızıyorum.nası bu kadar salak olabiliyorum her seferinde aynı şeyi yaşıyorum.bunlar herşeyi bile bile ve bana söylemeyerek ilişkiyi koruduklarını mı zannediyolar yoksa söylemeyerek karşımdaki kişinin bana olan negatif duygularını benim konuşması konusunda üstelememi isteyip aramızı mı bozmaya çalışıyolar?paranoyaktım zaten bazen bu konuda öyle kurgular yaratıyorum ki beynim kendine şaşırıyo.doktora gittim bugün fabrika da. anlattım işte dedim ki böyle biraz gerginim işten çıkarılmalar fln oldu kriz bilmem ne çok gerildim.nası yalan.
evlilğim bitiyo beni sevmeyen bi adam her gece yanımda uyuyo
sonra kadın uykusuzluk var mı dedi yok dedim normalde ama iki gündür uyuyamıyorum.ulan kriz iki aydır var sen iki gündür uyuyamıyosun ne ayak der gibi bi bakış fırlattı bana yalan kalmadı o anda bitti."şey evde de bazı sorunlarım var da"verdi çakma prozak dedi pasiflora iç bi de kas gevşetici verdi rahatlarsın dedi. bu ilaca mutluluk ilacı diolar biliyo musun duydun mu prozak ı dedi.uyuşturucu bağımlısı gibi bi halim mi var acaba.lise yıllarımdan beri herkes bana bu konuda sorular sorar hatta bağımlı olduğumu iddia edip yok öyle bişey dememe rağmen inanmayıp bana bin tane nasihat eden insanlar oldu.tmm meraklıyım ben bu konulara ama kullanmayı değil bunlarla ilgili şeyleri okumayı seviyorum.
kadın bunu sorarken yüzündeki ifade benim kafamda doğuştan varolduğuna inandığım doğal uyarıcılar yüzünden mi şüpheli bi tavır aldı yoksa cidden gerçekten kıllandı mı bişeylerden.bilemiyorum
ama gözaltlarımın ağlamaktan ve uykusuzluktan bu hale geldiğini söyleyemecek kadar halsizim ve tabi bu insanı tanımıyorum.annem küçükken nası yıkadıysa beynimi tanımadığın kişilerle konuşma die veya ben yine garip çalışan beynimle onun bu söylediğini nası anladıysam asla ilk tanıştığım insanla konuşmam hep uzak dururum bi süre test ederim bana zarar verecek gibi düşünürsem hiç yanaşmam.ama güvendim mi de salak gibi her boka güvenirim.
bu sefer ben çok güvenmek istemedim aslında yazının başında bahsettiğim beni salak gibi hissettiren kişilere ama yanımda duran adama göre ilah konumunda olan insanlardan uzak kalamadım .kaçamadım .ve yakalandım işte.canımı acıttılar.kalbim kanıyo.